نازنينم، هم آغوش شبهای پر از سکوتم، تو را ميپرستم... شايد خودخواهيست... مهربانم، تو را از صميم قلب، براي دل مسکينم ميخواهم... بيا... تنهايم... تنهاترم مخواه... خسته ام... خسته!
کاش توانايی با تو بودن را در وجودم حس کنم... کاش تراوت زندگی را در کنار تو بستايم... به من بياموز چگونه در تو زندگی کردن را...
ای هميشه ی من... بيا... بخاطر من... بخاطر "دوست داشتن" بيا... بيا تا بتوانم در کنارتو جاودان بمانم.
يکبار ديگر بيا... در کنارم باش. تنهايت گذاشتم، تنهايم مگذار... رهايت کردم، رهايم مکن... اما، هيچگاه فراموشت نکردم... تو نيز فراموشم نکن.
بياد بياور لحظاتی را که با تو زندگی کردم... آن روزهايم کو؟! بهترينم، بياد آور... مونس من، همدم تنهايی ها... يادت هست؟ خاطراتم را به تو سپردم... تو انتهای دنيايم بودی... بياد بياور... خاطراتم را با تو جاودان کردم... و باز ... من بازگشته ام.
پس از مدتها، اينجا، در کنار تو... زمان به من ياد داد "چگونه بودن" را... کاش نميرفم، کاش تنهايت نميگذاشتم، کاش ميدانستم... زمان، آبستن حوادثی بود... حوادث بزرگ... به بزرگی زندگی، به بزرگی عشق... به تاوان جدايی.
بازگشتم تا خاطراتم را در تو کامل کنم... تو فقط نظاره کن... من مينويسم، برای خودم، برای تو، برای ما... مينويسم تا ابدی شوم، مينويسم تا جاودان بمانم... قلم را به من بده!.

و تو ای همراه... من بازگشتم... بازگشتم تا خلافتم را کامل کنم... بازگشتم تا آشفتن کلمات را در کنار شما به نظاره بنشينم... تنهايم مخواهيد.